Soms inspireer je mensen zonder dat je ze iets leert. Niet met je kennis. Niet met een stappenplan. Niet met een briljante tip. Maar gewoon door iets te doen. Dat besefte ik weer toen ik het artikel las dat Sanne Feiner over mij schreef.
Sanne helpt mensen die veel nadenken, twijfelen en overdenken om uiteindelijk de stap te zetten naar het daadwerkelijk doen. Voor haar serie THE GAP interviewt ze mensen die zo’n stap hebben gezet. Want wat maakt nou dat je van: ooit wil ik dit… naar: ik ga het gewoon doen gaat? Voor die serie interviewde ze mij over mijn ondernemerschap, mijn introversie en vooral over mijn theatershow De Vrouw in de Arena. Ze schreef er vervolgens het artikel The introvert who rented a theater over.
En ik kan je zeggen: ik was echt onder de indruk. Niet alleen van hoe Sanne Feiner mij heeft geïnterviewd, maar vooral van de manier waarop ze mijn verhaal vervolgens heeft opgeschreven. Want terwijl ik het las, dacht ik steeds: dit gaat eigenlijk over veel meer dan mijn theatershow.
Je inspireert soms juist door wat je doet
Natuurlijk kun je mensen inspireren met je kennis. Met wat je weet. Met je ervaring. Met je visie. Met de dingen die je anderen leert. Maar soms zit je invloed ergens anders. Misschien heb je je huis verkocht om een wereldreis te maken. Misschien heb je na twintig jaar je baan opgezegd om eindelijk voor jezelf te beginnen. Misschien ben je op je vijftigste alsnog met die opleiding gestart waar je al jaren van droomde. Misschien heb je eindelijk dat boek geschreven, je website live gezet, een video opgenomen of iets uitgesproken wat je al heel lang belangrijk vindt. En zonder dat jij het doorhebt, kijkt er iemand naar jou en denkt: Hé… dus dat kan ook. Dat vind ik zo interessant. Want soms ben jij voor iemand anders simpelweg het bewijs dat iets mogelijk is.
Voor mij was dat het theater
In mijn geval ging het over iets waar ik ruim tien jaar eerder al van droomde. Ik wilde ooit op een podium staan en mensen inspireren met mijn verhaal. Alleen had ik toen nog geen idee wát dat verhaal precies moest zijn. En eerlijk gezegd was op een podium staan voor mij ook allesbehalve vanzelfsprekend. Ik ben introvert en spreken voor een groep vond ik lange tijd behoorlijk spannend. Ik heb zelfs ooit aan het begin van een workshop letterlijk geen woord meer uit mijn keel gekregen. En toch stond ik jaren later alleen op het podium van een theater met mijn eigen voorstelling. Niet omdat ik op een ochtend wakker werd en ineens nergens meer bang voor was. Daar zaten heel veel kleine stappen tussen. Oefenen. Proberen. Kijken naar anderen. Mensen om me heen verzamelen die al deden wat ik spannend vond. En uiteindelijk het hardop uitspreken: Ik ga dit doen.
Sanne beschrijft dat hele proces heel mooi in haar artikel: van die eerste droom tot uiteindelijk die volle theaterzaal.
Je hoeft niet te wachten tot de angst weg is
Een van de dingen die ik tijdens het interview tegen Sanne Feiner zei, is dat mijn missie op een gegeven moment groter werd dan mijn angst. En misschien is dat wel precies waar het vaak om draait. Niet wachten tot iets niet meer spannend is. Niet wachten tot je zeker weet dat het gaat lukken. Niet wachten tot je jezelf er honderd procent klaar voor voelt. Maar op een gegeven moment besluiten: ik wil dit belangrijker maken dan mijn angst om het te doen.
En juist daarin zit voor mij ook een mooie link met zichtbaarheid. Want zichtbaar zijn gaat voor mij allang niet meer alleen over vertellen wat je weet. Het gaat ook over laten zien waar je voor staat. Welke keuzes je maakt. Welke stappen je zet. Waar je voor gaat, ook als je dat spannend vindt. En soms geef je daarmee iemand anders precies het zetje dat die nodig heeft.
Wat laat jij anderen zien?
Daarom wil ik je dezelfde vraag meegeven die bij mij bleef hangen na het lezen van het artikel: Op welke manier inspireer jij andere mensen, los van alles wat je weet? Wat heb jij gedaan waarvan iemand anders misschien denkt: Als jij dat kunt, dan kan ik misschien ook die stap zetten. Misschien is het iets groots. Maar misschien vind jij het zelf inmiddels doodnormaal. Terwijl het voor iemand anders precies het voorbeeld is dat nodig was. Dat is misschien wel een van de mooiste kanten van zichtbaar zijn. Je weet nooit helemaal wie er naar je kijkt. En wat jouw voorbeeld bij die persoon in beweging zet.
Lees het artikel van Sanne Feiner
Ik vond het echt bijzonder om mijn eigen verhaal door de ogen van Sanne Feiner terug te lezen. Ze heeft er een verhaal van gemaakt over introversie, lef, overdenken, kleine stappen zetten en uiteindelijk tóch doen wat je al heel lang wilt doen. Haar artikel heet: The introvert who rented a theater
Lees hier het volledige artikel van Sanne Feiner
En als je het gelezen hebt, stel jezelf dan nog één keer deze vraag:
Wat doe jij waarvan je misschien nog helemaal niet beseft dat je daarmee anderen inspireert?
