Soms kun je je even heel alleen voelen in waar je staat. Vaak zijn dat juist de momenten waarop het even niet wil lukken. Bijvoorbeeld als het succes van een ander je ineens aanvliegt. Of wanneer je zelf nog niet zo ver bent als je had gehoopt. Misschien kun je na een dag afzondering nog steeds janken om de teksten op je homepage. Ondertussen zien de video’s van je concurrent er nét iets te gelikt uit en voelt jouw eigen post na acht revisierondes rijper voor de prullenbak dan voor de socials.
Vul zelf maar aan. We kennen ze allemaal, die momenten.
En ondertussen shinet de één na de ander op je tijdlijn. Succesvolle lancering hier, volle zaal daar, nieuwe klant, nieuwe samenwerking, pakkende podcast, gelikte video. En als het bij jou even niet loopt, kan dat je behoorlijk aanvliegen.
Daarom snap ik Netflix zo goed.
Daar kun je even ontsnappen. Getroost door een warme kop thee, je afstandsbediening en je altijd trouwe viervoeter (de bank 😉) kijk je naar verhalen die óók niet alleen maar rozengeur en maneschijn prediken. Daar vind je mensen die struikelen, twijfelen, verliezen, opnieuw beginnen en uiteindelijk toch weer opstaan.
En juist dat kan soms zo lekker zijn.
Niet omdat het leed van een ander jouw dag beter maakt, maar omdat het je eraan herinnert dat het erbij hoort. Dat jij niet de enige bent bij wie het soms schuurt. Het leven is niet alleen maar up, up, up. Privé niet en zakelijk net zo goed niet.
En misschien is dit nog wel het belangrijkste om op zo’n moment te voelen: dit moment is niet je hele verhaal.
This too shall pass.
Je hoeft een rotdag ook niet altijd meteen om te buigen naar een wijze levensles. Soms mag je gewoon balen. Je even terugtrekken. Je onzeker voelen. Een pot pindakaas opentrekken en gewapend met een eetlepel verdwijnen in meerdere afleveringen van een serie.
Vraag Brené Brown maar.
Vind je het spannend om zichtbaar te zijn? Je bent echt niet de enige
Want achter veel vrouwen die we nu kennen als sterk, succesvol en zelfverzekerd, zitten ook verhalen over kritiek, afwijzing, onzekerheid, omwegen, vallen en weer opstaan. Wat wij aan de buitenkant zien, is meestal het hoofdstuk waarin ze hun plek hebben gevonden. Veel minder vaak zien we wat eraan voorafging en wat er zich achter de schermen afspeelde.
En precies dát vind ik interessant.
We kijken zo gemakkelijk naar andermans successen en leggen die vervolgens naast onze eigen dalen. Als je het überhaupt dalen mag noemen, want zijn dit niet juist ook de momenten waarop groei ontstaat?
We zien Brené Brown op grote podia spreken over kwetsbaarheid en Kate Winslet als een vrouw die precies weet waar ze voor staat. Oprah Winfrey groeide uit tot een van de invloedrijkste vrouwen ter wereld, terwijl J.K. Rowling bekend werd als de vrouw achter een van de beroemdste boekenreeksen ooit. En Martha Stewart? Zij bouwde als slimme zakenvrouw een indrukwekkend lifestyle-imperium op.
Maar ook zij moesten ergens beginnen.
Ook zij kregen kritiek. Werden afgewezen. Twijfelden aan zichzelf. Lieten zich beïnvloeden door wat anderen van hen vonden. Namen omwegen en moesten zichzelf meer dan eens bij elkaar rapen.
Er zit vaak behoorlijk wat groeipijn tussen wie je bent en waar je uiteindelijk wilt komen te staan.
Daarom neem ik je mee in een paar van die verhalen. Niet om te bewijzen dat je na genoeg tegenslag vanzelf wereldberoemd wordt. 😉 Wel om je eraan te herinneren dat twijfel, kritiek, onzekerheid en terugval niet automatisch betekenen dat jij verkeerd bezig bent.
Soms betekenen ze gewoon dat je midden in je verhaal zit. In je reis.
Brené Brown: zichtbaar zijn terwijl mensen iets van je vinden
Toen Brené Brown in 2010 haar TEDx-talk The Power of Vulnerability gaf, deelde ze niet alleen haar onderzoek, maar ook behoorlijk veel van zichzelf. Ze vertelde over schaamte, kwetsbaarheid en verbinding, maar maakte zichzelf daarin ook zichtbaar. Ze belichaamde eigenlijk precies het onderwerp waarover ze sprak.
De talk ging viraal. Miljoenen mensen zagen haar verhaal en de wereld maakte kennis met Brené Brown.
Een droom, zou je denken.
Maar met al die zichtbaarheid kwam ook iets anders mee: ineens vonden heel veel mensen iets van haar.
Brené vertelde later dat er naast alle steun ook keiharde en gemene persoonlijke aanvallen kwamen. Ze gingen niet alleen over haar ideeën, maar ook over haar uiterlijk, haar gewicht en wie zij als persoon was. Ze omschreef die periode later als een enorme shame shitstorm. En als je die woorden over iemands lippen hoort komen, schiet je misschien eerst in de lach, maar besef je al snel hoe heftig het eigenlijk moet zijn geweest.
En daar zat ze dan. De vakvrouw die alles wist over kwetsbaarheid en schaamte, ineens zelf midden in precies datgene waar ze jarenlang onderzoek naar had gedaan.
Kennis maakt je nog geen robot. En jezelf kwetsbaar durven opstellen ook niet.
Het deed pijn.
Dus trok ze zich terug. Met een grote pot pindakaas en uren Downton Abbey.
Ik hou zo van dat detail. Niet alleen omdat ik zelf ook uren Downton Abbey kan bingen, maar vooral omdat het haar onmiddellijk van wereldberoemde onderzoeker weer gewoon mens maakt. Iemand die geraakt wordt. Die zich even wil verstoppen. Die niet onmiddellijk haar eigen theoretische stappenplan erbij pakt, maar zich net als ieder ander even geen raad weet met haar emoties.
Menselijk. Herkenbaar.
Juist in die periode stuitte ze op de beroemde speech van Theodore Roosevelt die inmiddels bekendstaat als The Man in the Arena. De kern daarvan is even simpel als krachtig: het is niet de criticus aan de zijlijn die telt, maar degene die daadwerkelijk de arena instapt. Degene die probeert, struikelt, fouten maakt en het risico neemt om te falen.
Zichtbaar zijn betekent ook dat je toeschouwers krijgt
Die boodschap maakte diepe indruk op haar.
Want dat is natuurlijk het ongemakkelijke aan zichtbaar zijn: zodra jij besluit de arena in te stappen, heb je ook toeschouwers.
Mensen die applaudisseren. Mensen die geraakt worden. Mensen die stil blijven kijken. Mensen die iets van je leren. En soms ook mensen die je wel even zullen vertellen wat je allemaal niet goed deed of wat er in hun ogen mis met je is.
Je kunt jezelf daartegen beschermen. Door je video niet te plaatsen. Door je mening voor je te houden. Door je verhaal net iets veiliger te maken. Door je aanbod niet te noemen. Door pas iets naar buiten te brengen als je bijna zeker weet dat niemand er iets van kan vinden.
Alleen houd je daarmee niet alleen kritiek buiten de deur.
Je houdt ook verbinding buiten de deur. Impact. De mensen die jouw verhaal misschien juist nodig hadden.
Wat ik van Brené meeneem:
Moed betekent niet dat kritiek je niets doet. Moed betekent dat je de mensen op de tribune niet laat bepalen of jij de arena instapt. Moed vraagt om actie.
Kate Winslet: jezelf niet steeds door de ogen van anderen bekijken
Kate Winslet was nog maar begin twintig toen Titanic uitkwam en ze in één klap wereldberoemd werd. Ze kreeg lof, maar tegelijkertijd kwamen er ook andere geluiden. Commentaar over haar lichaam, haar gewicht en over hoe ze eruitzag.
En hoeveel lof je ook krijgt, het maakt je niet immuun voor de harde pen van de media. Ook Kate kwam in een ongevraagde shitstorm terecht. Door alle kritiek ging ze zich steeds meer door de ogen van anderen bekijken.
En juist daar kunnen we ons, ondanks dat enorme Hollywooddecor, verrassend goed in herkennen.
Want hoeveel van ons doen precies hetzelfde, alleen op een kleiner podium?
Je kijkt naar jezelf door de ogen van je volgers, een klant, een oud-collega, je familie, je vrienden of die ene concurrent die het allemaal nét wat gelikter lijkt te doen.
Wat zullen ze hiervan vinden? Is dit wel professioneel genoeg? Kom ik niet te veel naar voren? Of juist te weinig? Is deze foto goed genoeg? Zeg ik wel iets interessants?
En voor je het weet ben je niet meer bezig met wat jij eigenlijk wilt vertellen, maar vooral met hoe het mogelijk ontvangen zal worden.
Dat kost ontzettend veel vrijheid.
Meer zelfvertrouwen in je zichtbaarheid begint niet bij perfectie
Kate Winslet is, net als ik, door de jaren heen gegroeid. Als ik haar nu hoor praten, zit daar zoveel kracht in. Die keiharde kritiek van destijds heeft haar diep geraakt, zo diep zelfs dat ze zich er nu voor inzet dat anderen dat niet hoeven mee te maken.
Ze laat een tegengeluid horen. Ze spreekt open over ouder worden, over haar lichaam en over hoe zonde ze het vindt om zoveel energie te verspillen aan zelfkritiek.
Nu ze ouder is, kan ze de kritiek van buitenaf steeds meer van zich afgooien, omdat ze zichzelf steeds minder is gaan bekijken door de ogen van anderen.
Zelfvertrouwen is namelijk niet alleen denken: ik ben geweldig.
Het is ook jezelf niet steeds opnieuw ter discussie stellen. Niet bij iedere vergelijking concluderen dat jij anders zou moeten zijn. Niet automatisch aannemen dat de manier waarop een ander het doet de betere manier is. Niet voortdurend aan jezelf schaven totdat er uiteindelijk een keurige, veilige en volledig onherkenbare versie van jou overblijft.
Juist wanneer je minder bezig bent met hoe je overkomt, ontstaat er ruimte om te laten zien wie je bent.
Je ideeën. Je humor. Je visie. Je ervaring. Je rafelrandjes.
Alles waardoor iemand bij jou denkt: ja, dit is wie ze is.
Wat ik van Kate meeneem:
Hoe minder je jezelf door de ogen van anderen bekijkt, hoe vrijer je wordt om jezelf te laten zien zoals je echt bent.
J.K. Rowling: omgaan met afwijzing
Denk je J.K. Rowling, dan denk je Harry Potter. Wat ooit als fantasie in haar hoofd ontstond tijdens een lange treinreis, groeide uit tot een wereldwijd fenomeen. Miljoenen mensen groeiden op met haar boeken en later ook met de films.
Bij ons thuis maakten we er zelfs maandenlang een traditie van om iedere zondag een film uit de Harry Potter-dvdbox te kijken. Pure magie! En die zat niet alleen in de films, maar zeker ook in het samen zijn.
Maar voordat Harry Potter een succes werd, was het eerst gewoon een manuscript van een nog onbekende schrijfster.
Rowling werkte eraan in een periode waarin haar leven niet over rozen ging. Haar huwelijk was stukgelopen, ze was alleenstaande moeder, had weinig geld en beschreef zichzelf later als iemand die volgens vrijwel iedere gangbare maatstaf diep had gefaald.
Die komt binnen, niet?
Toch bleef ze schrijven, omdat ze voelde dat dit ertoe deed.
En toen het manuscript eindelijk klaar was, stond er niet meteen een uitgever op die dacht: geweldig, dit wordt een wereldhit.
Het werd meerdere keren afgewezen voordat het uiteindelijk werd aangenomen.
Dat lijkt misschien een detail, maar dat is het niet. Want achteraf kun je je haast niet voorstellen dat uitgevers Harry Potter níét wilden uitgeven.
Maar zo werkt het met achteraf.
Vooraf weet je het einde nog niet.
Wij kennen het einde van haar verhaal. Rowling kende dat niet toen ze weer een nee kreeg. Ze wist niet dat miljoenen mensen haar boeken zouden lezen. Ze wist niet dat Harry, Ron en Hermione onderdeel zouden worden van de jeugd van complete generaties.
Ze had alleen haar verhaal en het geloof dat het de moeite waard was om eraan vast te houden.
Als niemand reageert op je aanbod of idee
En dat is iets wat veel ondernemers zullen herkennen.
Je stopt tijd, liefde en kennis in iets waar jij in gelooft. Een aanbod. Een training. Een website. Een idee. Je stuurt het de wereld in en ergens hoop je natuurlijk dat de wereld onmiddellijk terugroept: JA, geweldig!
Maar soms blijft het stil.
Of iemand zegt nee.
Of iets verkoopt minder goed dan je had verwacht.
En dan is het ontzettend verleidelijk om van die reactie meteen een conclusie over jezelf te maken.
Misschien is het toch niet goed genoeg. Misschien zit niemand hierop te wachten. Misschien moet ik maar iets anders doen.
Terwijl een nee niet automatisch vertelt wat jouw idee waard is.
Rowling zei jaren later in haar beroemde Harvard-speech dat falen haar uiteindelijk iets gaf wat succes haar op dat moment niet had kunnen geven: ze ontdekte dat ze sterker en gedisciplineerder was dan ze zelf had gedacht.
Dus onthoud: afwijzing is niet iets wat je ineens leuk hoeft te vinden. Maar een nee hoeft ook niet automatisch te betekenen dat je moet stoppen.
Wat ik van J.K. Rowling meeneem:
Een afwijzing bepaalt niet wat jouw idee waard is. Soms betekent een nee alleen dat je nog even verder moet zoeken.
Oprah Winfrey: zichtbaar worden op je eigen manier
Als we het dan toch over grote namen hebben, deel ik ook graag het verhaal van Oprah Winfrey met je. Een vrouw bij wie ik de introductie haast achterwege kan laten, omdat ze al decennialang laat zien hoe krachtig eigenheid kan zijn.
Als je Oprah voor je ziet, dan voel je je gezien. Van top tot teen, maar vooral als mens. Ze luistert, stelt vragen, voelt mee en krijgt mensen zover dat ze dingen vertellen die ze misschien vooraf helemaal niet van plan waren te delen.
En precies dát leek haar aan het begin van haar carrière behoorlijk in de weg te zitten.
Oprah werkte als jonge vrouw bij een lokale televisieomroep als nieuwslezer en verslaggever. Ze probeerde zich te gedragen zoals ze dacht dat het hoorde en keek daarbij onder andere naar Barbara Walters. Professioneel, beheerst, op gepaste afstand.
Alleen paste dat helemaal niet bij haar.
Als Oprah verslag deed van een brand, wilde ze het liefst dekens uitdelen. Wanneer mensen iets heftigs hadden meegemaakt, kon ze niet een paar minuten verslag doen om vervolgens weer te vertrekken. Ze was te betrokken. Tot ergernis van haar baas, die haar eraan herinnerde dat ze nieuwslezer was en geen maatschappelijk werker.
Dus wat deed ze?
Ze paste zich aan.
En daar werd ze diep ongelukkig van.
Niet veel later verloor ze haar plek als nieuwslezer. De reden? Ze was te emotioneel.
Omdat ze nog een contract had lopen, werd ze overgeplaatst naar een talkshow.
En daar gebeurde iets bijzonders.
Die plek voelde als thuiskomen. Praten met mensen, luisteren, nieuwsgierig zijn, meeleven: ineens hoefde ze niet meer weg te stoppen wat haar op de nieuwsredactie juist in de weg had gezeten.
Sterker nog: precies dat werd haar handelsmerk.
Opvallen zonder harder te roepen
En dat geeft ons een prachtige les in eigenheid.
Want hoe vaak proberen wij delen van onszelf bij te schaven omdat we denken dat het professioneler, verstandiger of succesvoller is?
Iets minder uitgesproken. Iets zakelijker. Minder persoonlijk. Niet te enthousiast. Niet te gevoelig. Niet te veel van jezelf laten zien.
Terwijl juist datgene waarvan jij denkt dat je het misschien een beetje moet temperen, weleens het deel kan zijn waardoor mensen zich met jou verbinden.
Oprah ontdekte dat proberen een soort Barbara Walters te zijn niet werkte. Ze moest ontdekken hoe ze gewoon Oprah kon zijn.
En dat is precies wat eigenheid van je vraagt.
Niet bedenken hoe jij overtuigender op iemand anders kunt lijken, maar steeds beter herkennen wat er ontstaat als jij jezelf niet meer probeert bij te schaven.
Wat ik van Oprah meeneem:
Soms is precies datgene waarvan jij denkt dat het ‘te veel’ is, het deel waardoor jij onvergetelijk wordt.
Julia Roberts: zichtbaar zijn terwijl je onzeker bent
En dan een dame waar ik stiekem een beetje verliefd op ben. Hé, wie niet?
Julia Roberts.
Als ik aan haar denk, zie ik direct die grote ontwapenende glimlach voor me. Julia en ik zijn samen opgegroeid. Zij maakte Pretty Woman, ik keek hem. Zij schitterde in Erin Brockovich, ik zat huilend op de bank. Zij verscheen in Notting Hill, ik spijbelde.
Geintje. Daar was ik te braaf voor.
Maar inmiddels heb je mijn punt wel te pakken.
Met de ene na de andere film groeide ze uit tot een van de bekendste actrices ter wereld. Van buitenaf ziet ze eruit als iemand die altijd precies wist wat ze deed.
Maar dat niet alles is wat het lijkt, vertelde Julia zelf openhartig in een interview. Aan het begin van haar carrière had ze helemaal niet zoveel zelfvertrouwen. Mensen waren hard voor haar en kritiek zorgde ervoor dat ze aan zichzelf ging twijfelen.
Daar had ze echt iets in te overwinnen.
Vergis je niet: we verwarren uitstraling nogal makkelijk met hoe iemand zich vanbinnen voelt.
Iemand die ontspannen voor een camera staat, zal het wel niet spannend vinden. Iemand die haar mening duidelijk verkondigt, zal vast nooit twijfelen. En iemand die succesvol is, zal waarschijnlijk maximaal in zichzelf geloven.
Maar zo werkt het niet.
Je hoeft niet eerst zelfverzekerd te zijn om jezelf te laten zien
Je kunt onzeker zijn en toch iets doen.
Je kunt twijfelen en ondertussen prima werk afleveren.
Je kunt zenuwachtig zijn en toch die video opnemen, die offerte versturen of op dat podium gaan staan.
Sterker nog: misschien ontstaat zelfvertrouwen juist vaak op die manier. Niet eerst jaren wachten totdat je je zeker genoeg voelt, maar steeds opnieuw iets doen waarvan je vooraf nog niet precies weet of je het wel kunt.
Julia Roberts kijkt inmiddels heel anders naar die jonge versie van zichzelf. Ze zegt dat juist die lastige ervaringen haar mede hebben gevormd en haar sterker hebben gemaakt.
Dus als jij denkt: als ik maar wat zelfverzekerder was, dan zou ik mezelf wel laten zien, onthoud dan dit:
Je hoeft niet eerst daar te zijn.
Je mag onderweg vertrouwen verzamelen.
Wat ik van Julia meeneem:
Je hoeft je niet zelfverzekerd te voelen om een stap te zetten. Soms ontstaat zelfvertrouwen juist doordat je hem toch zet.
Martha Stewart: terugkomen na een flinke terugval
Een andere dame die ik bijster interessant vind, is Martha Stewart. Als hongerige ambitieuze twintiger las ik haar boek in één ruk uit.
Denk je aan Martha, dan denk je waarschijnlijk aan perfecte tafels, mooie interieurs, koken, wonen en een vrouw die haar merk tot in de puntjes beheerst. Ze bouwde een enorm lifestyle-imperium op en werd een van de bekendste zakenvrouwen van Amerika.
Maar haar carrière kende bepaald niet alleen maar rozengeur en maneschijn.
In 2004 werd Martha Stewart veroordeeld voor samenzwering en het liegen tegen onderzoekers over een aandelenverkoop. Ze moest haar toppositie bij haar eigen bedrijf neerleggen en zat uiteindelijk vijf maanden in een federale gevangenis. Haar naam stond overal in de media en haar zorgvuldig opgebouwde imago kreeg een enorme klap.
Menig mens zou zich in een hoekje verstoppen.
Maar Martha dacht daar anders over.
Nog voordat ze haar gevangenisstraf had uitgezeten, waren er alweer plannen voor nieuwe televisieprogramma’s. Na haar vrijlating stortte ze zich opnieuw op haar werk, verschenen er nieuwe boeken en begon ze aan wat in de media al snel haar comeback werd genoemd.
En nee, dit verhaal is niet uit mijn mouw geschud. Het is echt gebeurd.
Ik kan me nauwelijks voorstellen in wat voor shitstorm Martha heeft gezeten. Hoe alleen ze zich misschien heeft gevoeld. Als ze zich na deze terugval in haar keuken en tuinen had teruggetrokken, serieus, dan had ik het helemaal begrepen.
Maar Martha deed het anders.
Ze kwam terug.
Als het even niet loopt zoals je had gehoopt
Een terugval hoeft niet het laatste hoofdstuk van je verhaal te zijn.
Ook in het ondernemerschap kunnen dingen behoorlijk anders lopen dan je voor ogen had. Een lancering waar je veel van verwachtte kan tegenvallen. Een samenwerking kan stuklopen. Je kunt investeren in iets wat achteraf totaal niet bij je blijkt te passen. Of je kijkt terug op een beslissing en denkt: wat bezielde me?
Dat doet iets met je vertrouwen.
Zeker wanneer andere mensen ook meekijken.
Maar juist dan komt er een andere vraag op tafel: wat ga je nu doen?
Je kunt blijven hangen in wat er misging, maar je kunt ook onderzoeken wat je ervan wilt meenemen, opnieuw kiezen en verder bouwen.
Wat ik zo mooi vind aan Martha’s verhaal en documentaire, and again, thank you Netflix, is de veerkracht die ze laat zien. Niet doen alsof er niets is gebeurd. Niet alles wegpoetsen. Maar accepteren dat dit óók onderdeel is van je verhaal en vervolgens besluiten dat het niet het einde hoeft te zijn.
Wat ik van Martha meeneem:
Een terugval bepaalt niet waar je eindigt. Veel belangrijker is wat jij besluit te doen nadat je bent gevallen.
Paula: zichtbaar worden hoef je niet alleen te doen
En dan kom ik vanzelf bij mijn eigen verhaal uit.
Als ik zelf één ding heb moeten leren, dan is het misschien wel dit: ik hoef het niet allemaal alleen te doen.
Lange tijd had ik wel het gevoel dat dat zo moest. Dat ik zelf mijn keuzes moest maken, mijn plannen moest trekken, mijn twijfels moest oplossen en mijn dromen ook maar gewoon op eigen kracht waar moest zien te maken.
En ergens zit daar natuurlijk ook iets moois in. Zelfstandig zijn. Je eigen verantwoordelijkheid nemen. Niet bij iedere hobbel meteen iemand nodig hebben.
Maar er zit ook een keerzijde aan.
Want soms weet je heel goed wat je wilt en lukt het toch niet om jezelf in beweging te krijgen. Niet omdat de buitenwereld je tegenhoudt, maar omdat er vanbinnen van alles gebeurt. Twijfel. Angst. Uitstel. Dat stemmetje dat zegt: misschien moet je dit toch maar niet doen.
Juist op die momenten heb ik geleerd hoe waardevol het is als er iemand naast je staat die even ziet wat jij zelf niet meer ziet.
Mijn partner heeft me daarin vaak gesteund. Toen ik mijn eigen onderneming wilde beginnen, was hij degene die zei: jij kunt dit. En als ik dat zelf even niet meer geloofde, zei hij het gewoon nog een keer.
Of hij gaf me precies dat kleine zetje waardoor ik tóch die spannende klant aannam, terwijl ik mezelf in mijn hoofd eigenlijk alweer had wijsgemaakt dat ik het beter niet kon doen.
Later gebeurde iets soortgelijks toen ik mijn plannen voor een TEDx-talk serieus begon te nemen. Ik wist: als ik dit echt wil, dan moet ik ook beter leren spreken.
Dus sloot ik me aan bij Toastmasters in Amersfoort.
Natuurlijk leerde ik daar over presenteren en spreken. Maar minstens zo belangrijk was wat die groep met mij deed.
Ik zag andere mensen stappen zetten die ik zelf spannend vond. Een zaal huren. Mensen uitnodigen. Een eigen show geven. Gewoon gaan staan en zeggen: dit is wat ik te vertellen heb.
Dat werkte aanstekelijk.
Niet omdat ik dacht: als zij het kunnen, moet ik het precies zo doen. Maar omdat hun lef iets in mij wakker maakte. Ik zag wat er mogelijk was. Ik werd aangemoedigd, kreeg feedback en had mensen om me heen die mijn plannen serieus namen.
Uiteindelijk huurde ik zelf een zaal en gaf ik mijn eigen voorstelling.
En zij kwamen.
Niet één of twee mensen uit beleefdheid, maar als groep. Om erbij te zijn. Om me aan te moedigen. Om me te steunen.
Ik voelde me zo gedragen dat het me gewoonweg vleugels gaf.
En dat is iets wat ik nooit meer ben vergeten.
Je bent niet alleen en je hoeft het ook niet alleen te doen
Dat is misschien wel de belangrijkste dubbele betekenis van deze hele blog.
Je bent niet alleen in je onzekerheid. Niet alleen in je twijfel. Niet alleen wanneer zichtbaar zijn spannend voelt, wanneer kritiek binnenkomt, wanneer iets mislukt of wanneer je jezelf betrapt op vergelijken.
Maar je hoeft het ook niet allemaal alleen te doen.
Je hoeft niet altijd eerst zelf voldoende moed bij elkaar te schrapen voordat je iets kunt doen. Soms ontstaat die moed doordat iemand naast je loopt. Iemand die je eraan herinnert wat je in huis hebt. Die je een duwtje geeft wanneer jij het spannend vindt. Die ziet dat je jezelf kleiner maakt en zegt: kom op, nog één stap.
Wat ik uit mijn eigen verhaal meeneem:
Je hoeft niet alles alleen te dragen. Soms heb je iemand nodig die je ziet, je aanmoedigt en je net dat duwtje geeft waardoor je zelf weer verder kunt.
Zichtbaar Jezelf: stap voor stap groeien in je zichtbaarheid
Onlangs had ik een gesprek met een klant die binnenkort met mij gaat starten. We namen rustig de tijd om elkaar beter te leren kennen en ik vroeg haar waarom ze uiteindelijk had besloten om in te stappen.
Haar antwoord was eigenlijk heel eenvoudig:
“Dat ik het niet allemaal alleen hoef te doen.”
En die zin bleef hangen.
Omdat hij voor mij precies samenvat waarom ik Zichtbaar Jezelf heb gemaakt.
Niet omdat jij niet weet hoe je moet ondernemen. Niet omdat je niets in huis hebt.
Juist niet.
Maar omdat het soms ontzettend fijn is als iemand even naast je staat. Iemand die met je meekijkt wanneer jij jezelf kwijt bent in je eigen hoofd. Die je helpt zien wat er al wél staat. Die je uitdaagt als je jezelf inhoudt. Die kennis geeft waar je die nodig hebt, maar je vooral ook helpt om die kennis daadwerkelijk toe te passen.
En er is nog iets.
Een groep vrouwen om je heen die allemaal hun eigen stappen zetten.
Zodat je merkt dat twijfel normaal is. Dat zichtbaar zijn voor bijna niemand altijd vanzelf gaat. Dat de één vandaag een sprong maakt en jij misschien morgen. Dat je van elkaar kunt leren, elkaar kunt aanmoedigen en soms gewoon even mag zien: hé, ik ben dus helemaal niet de enige.
Wat deze powervrouwen mij leerden over zichtbaarheid
Brené Brown over kritiek. Kate Winslet over zelfbeeld. J.K. Rowling over afwijzing. Oprah Winfrey over eigenheid. Julia Roberts over onzekerheid. Martha Stewart over terugval. En mijn eigen verhaal over samen.
Natuurlijk zijn er ook ontzettend veel mannen van wie we kunnen leren. Maar voor deze blog wilde ik juist een aantal vrouwen uitlichten met wie ik zelf ben opgegroeid. Vrouwen die voor mij, ieder op hun eigen manier, een voorbeeldfunctie hebben gehad.
Niet omdat hun pad zo perfect was.
Juist niet.
Maar omdat ze laten zien wat er kan gebeuren als je iets heel graag wilt. Als je ambitie voelt. Honger. Nieuwsgierigheid. Als je bereid bent om te leren, te onderzoeken en steeds opnieuw het lef vindt om een volgende stap te zetten.
Soms is dat een grote stap.
Veel vaker een kleine.
Nog één keer proberen. Iets nieuws leren. Hulp vragen. Je mening wél geven. Toch die video opnemen. Je eigen manier serieus nemen. Stoppen met jezelf steeds langs de meetlat van een ander leggen.
En volgens mij is dát hoe groei meestal werkt.
Niet van 0 naar 100.
Maar stap voor stap voor stap.
Onderweg word je niet alleen beter in wat je doet. Je leert jezelf ook steeds beter kennen. Je ontdekt waar je voor staat, wat bij je past, waar je nog in wilt groeien en wat je allang niet meer hoeft te bewijzen.
En juist daardoor kan er ineens veel meer ontstaan dan je vooraf had bedacht.
Nieuwe mensen zien je. Er ontstaan gesprekken. Je durft kansen te pakken die je eerder misschien voorbij had laten gaan. Je maakt keuzes die beter bij je passen.
Er gaan deuren open.
Dat is precies wat ik met Zichtbaar Jezelf wil bereiken.
Ik ga je geen 100K omzet beloven. Ook geen leven waarin je nooit meer twijfelt, kritiek krijgt of iets spannend vindt.
Wat ik je wel beloof, is dat je gaat groeien in je zichtbaarheid.
Dat je steeds steviger gaat staan in wat je in huis hebt. Dat je ontdekt hoe jij jezelf zichtbaar kunt maken op een manier die echt bij jou past. Dat je niet alleen kennis opdoet, maar ook daadwerkelijk stappen gaat zetten.
Niet in één reuzensprong.
Stap voor stap voor stap.
Niet omdat je iemand anders moet worden.
Juist omdat er al zoveel in jou zit dat meer gezien mag worden.
En wie weet welke deuren er voor jou opengaan zodra jij besluit daar steeds iets meer ruimte aan te geven.
